چون تو را در گذر ای یار نمی یارم دید

از نی کلک همه قند و شکر می بارم

دیده بخت به افسانه او شد در خواب

کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم

با که گویم که بگوید سخنی با یارم

دوش می گفت که حافظ همه روی است و ریا

بجز از خاک درش با که بود بازارم