جان من، کار دگر نیست مرا غیر وفات

بس که از ناله دلم دوش قیامت می کرد

عرصه کوی تو را ساخت زمین عرصات

چند گویی ز سر ناله که جان ده به وفا؟

رحم بر عاشق درویش ندارند بتان

وه! که در مذهب این سنگ دلان نیست زکات

ماند بیچاره هلالی به کمند تو اسیر