چند گویی ز سر ناله که جان ده به وفا؟

آب حیوان نتوان یافت چنین در ظلمات

بس که از ناله دلم دوش قیامت می کرد

عرصه کوی تو را ساخت زمین عرصات

جان من، کار دگر نیست مرا غیر وفات

رحم بر عاشق درویش ندارند بتان

وه! که در مذهب این سنگ دلان نیست زکات