آب حیوان نتوان یافت چنین در ظلمات

گر به یاد لب او زهر دهندم که بنوش

تلخی زهر ز هر در دهدم ذوق نبات

این چه ماهی ست که در کلبه تاریک من ست؟

بس که از ناله دلم دوش قیامت می کرد

عرصه کوی تو را ساخت زمین عرصات

چند گویی ز سر ناله که جان ده به وفا؟