تلخی زهر ز هر در دهدم ذوق نبات

این چه قدست و چه رفتار و چه شیرین حرکات؟

گوییا موج زنان می گذرد آب حیات

گر به یاد لب او زهر دهندم که بنوش

این چه ماهی ست که در کلبه تاریک من ست؟

آب حیوان نتوان یافت چنین در ظلمات

بس که از ناله دلم دوش قیامت می کرد