این چه ماهی ست که در کلبه تاریک من ست؟

گوییا موج زنان می گذرد آب حیات

گر به یاد لب او زهر دهندم که بنوش

تلخی زهر ز هر در دهدم ذوق نبات

آب حیوان نتوان یافت چنین در ظلمات

بس که از ناله دلم دوش قیامت می کرد

عرصه کوی تو را ساخت زمین عرصات