بس که از ناله دلم دوش قیامت می کرد

تلخی زهر ز هر در دهدم ذوق نبات

این چه ماهی ست که در کلبه تاریک من ست؟

آب حیوان نتوان یافت چنین در ظلمات

عرصه کوی تو را ساخت زمین عرصات

چند گویی ز سر ناله که جان ده به وفا؟

جان من، کار دگر نیست مرا غیر وفات