رحم بر عاشق درویش ندارند بتان

عرصه کوی تو را ساخت زمین عرصات

چند گویی ز سر ناله که جان ده به وفا؟

جان من، کار دگر نیست مرا غیر وفات

وه! که در مذهب این سنگ دلان نیست زکات

ماند بیچاره هلالی به کمند تو اسیر

این محال ست که بود او را امکان نجات