بس که آمد چون قلم بر فرق من تیغ جفا

رفتم و درد سر از کوی تو بردم عاقبت

بر لب آمد جان و بر دل حسرت تیغت بماند

تشنه لب جان دادم و آبی نخوردم عاقبت

نام خود را تخته هستی ستردم عاقبت

گشتم از خیل سگان او بحمدالله که من

در حساب مردمان خود را شمردم عاقبت