چون برق دید آه من از انفعال جست

دل ها که می بری همه پامال می کنی

کاری نمی کنی که دلی آوری به دست

چون ابر دید اشک من از شرم آب شد

آخر چو ره نیافت هلالی به بزم وصل

محروم از جمال تو در گوشه ای نشست