چه خوش غمی ست که ما را به او خوش افتادست

دلم به سینه سوزان مشوش افتادست

دل از کجا؟ که در این خانه آتش افتادست

خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!

صفای باده و رخسار ساده هوشم برد

شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست

به خط و خال آراستی و حیرانم