صفای باده و رخسار ساده هوشم برد

دل از کجا؟ که در این خانه آتش افتادست

خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!

چه خوش غمی ست که ما را به او خوش افتادست

شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست

به خط و خال آراستی و حیرانم

که این صحیفه به غایت منقش افتادست