کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟

به خط و خال آراستی و حیرانم

که این صحیفه به غایت منقش افتادست

گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز

به رسم تحفه کشم نقد عمر در پایش

ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست

گرفت نور تجلی شب هلالی را