عشق خود عشق نبودست، بلایی بودست

گرفت نور تجلی شب هلالی را

که روی خوب تو در جلوه مه وش افتادست

عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست!

کاش ببینند خدا بی خبران حسن تو را

تا ببینند که ما را چه خدایی بودست

در دیاری که گل روی تو را پروردن