شکرستان تو را طوطی فارغ بالی ست

گر فتد مردم چشمم به رخت، روی مپوش

تو همان گیر که بر روی تو این هم خالی ست

بر لب چشمه نوشین تو آن سبزه خط

می روی تند که باز آیم و زارت بکشم

این نه تندی ست که در کشتن من اهمالی ست

قرعه بندگی خویش به نامم زده ای