مستی و گردنی چو صراحی کشیده ای

دست من ست و حلقه فتراک توسنت

بر دامن تو باده گلگون چکیده است

یا خون ماست آن که گرفت ست دامنت؟

خوش آن که دست خویش در آرم به گردنت

دیگر تو را چه باک هلالی ز دشمنان؟

کان ماه با تو دوست شد و مرد دشمنت