دست من ست و حلقه فتراک توسنت

با آن که رفت روشنی چشمم از غمت

دارم هنوز دوست تر از چشم روشنت

گر می کشی نمی روم از صیدگاه تو

بر دامن تو باده گلگون چکیده است

یا خون ماست آن که گرفت ست دامنت؟

مستی و گردنی چو صراحی کشیده ای