گر می کشی نمی روم از صیدگاه تو

برخیزم و چو ذره در آیم ز روزنت

با آن که رفت روشنی چشمم از غمت

دارم هنوز دوست تر از چشم روشنت

دست من ست و حلقه فتراک توسنت

بر دامن تو باده گلگون چکیده است

یا خون ماست آن که گرفت ست دامنت؟