برخیزم و چو ذره در آیم ز روزنت

نا دیده می کنی چو فتد دیده بر منت

جانم فدای دیدن و نادیده کردنت

فردا که ریزه ریزه شود تن به زیر خاک

با آن که رفت روشنی چشمم از غمت

دارم هنوز دوست تر از چشم روشنت

گر می کشی نمی روم از صیدگاه تو