با آن که رفت روشنی چشمم از غمت

جانم فدای دیدن و نادیده کردنت

فردا که ریزه ریزه شود تن به زیر خاک

برخیزم و چو ذره در آیم ز روزنت

دارم هنوز دوست تر از چشم روشنت

گر می کشی نمی روم از صیدگاه تو

دست من ست و حلقه فتراک توسنت