این قبای حسن دایم زیور آن دوش باد

سرکشان را از رکابت باد طوق بندگی

حلقه نعل سمندت چرخ را در گوش باد

می گذشتی با ناز و می گفتند خلق

گه گهی شب ها در آغوش خودت می بینم به خواب

دست من روزی به بیداری در آن آغوش باد

تا هلالی لعل می گون تو دید از هوش رفت