گه گهی شب ها در آغوش خودت می بینم به خواب

حلقه نعل سمندت چرخ را در گوش باد

می گذشتی با ناز و می گفتند خلق

این قبای حسن دایم زیور آن دوش باد

دست من روزی به بیداری در آن آغوش باد

تا هلالی لعل می گون تو دید از هوش رفت

زین شراب لعل تا روز ابد مدهوش باد