دست من روزی به بیداری در آن آغوش باد

می گذشتی با ناز و می گفتند خلق

این قبای حسن دایم زیور آن دوش باد

گه گهی شب ها در آغوش خودت می بینم به خواب

تا هلالی لعل می گون تو دید از هوش رفت

زین شراب لعل تا روز ابد مدهوش باد