محنت هجران به اندک روزگارم می کشد

گر برون می آید، آن بی رحم زارم می کشد

ور نمی آید، به درد انتظارم می کشد

گر، معاذالله، نباشد دولت دیدار او

ای که گویی بر سر آن کوی خواهی کشته شد

راضیم، بالله، اگر دانم که یارم می کشد

هر گه امسالش عتاب آلوده می بینم به خود