دولت من بین! که بازم سکه زر تازه شد

تا گذشتی همچو آب خضر بر طرف چمن

هر خس و خاشاک چون سرو و صنوبر تازه شد

توسنت بار دگر پا بر رخ زردم نهاد

زخم های تیر مژگان سر به سر آورده بود

چون نمک پاشیدی از لب ها، سراسر تازه شد

تازه شد جان هلالی، تا به خون عاشقان