حیف که آب زندگی در ظلمات می چکد

نیست عرق، که در رهت از حرکات می چکد

هر قدمی، که می نهی، آب حیات می چکد

چند بهر سیه دلی باده ناب می کشی؟

بس که لب تو چاشنی ریخته در مذاق جان

گریه تلخ گر کنم آب نبات می چکد

اشک هلالی از مژه، گرد حریم آن حرم