بس که لب تو چاشنی ریخته در مذاق جان

هر قدمی، که می نهی، آب حیات می چکد

چند بهر سیه دلی باده ناب می کشی؟

حیف که آب زندگی در ظلمات می چکد

گریه تلخ گر کنم آب نبات می چکد

اشک هلالی از مژه، گرد حریم آن حرم

همچو سرشک عارفان، در عرفات می چکد