ور بگریم ز درون خون جگر می آید

دم آخر که مررا عمر به سر می آید

گر تو آیی به سرم عمر دگر می آید

گر نگریم جگر از درد تو خون می بندد

منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک

هر دم از دامن من تا به کمر می آید

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار