منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک

گر تو آیی به سرم عمر دگر می آید

گر نگریم جگر از درد تو خون می بندد

ور بگریم ز درون خون جگر می آید

هر دم از دامن من تا به کمر می آید

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار

جلوه حسن تو در پیش نظر می آید