هر دم از دامن من تا به کمر می آید

گر نگریم جگر از درد تو خون می بندد

ور بگریم ز درون خون جگر می آید

منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار

جلوه حسن تو در پیش نظر می آید

در فقای سپر سینه به جانست دلم