در فقای سپر سینه به جانست دلم

هر دم از دامن من تا به کمر می آید

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار

جلوه حسن تو در پیش نظر می آید

که چرا تیر تو اول به سپر می آید؟

سبزه نورسته بود خوب ولی خوب ترست

سبزه خط تو، هرچند که بر می آید