جلوه حسن تو در پیش نظر می آید

منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک

هر دم از دامن من تا به کمر می آید

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار

در فقای سپر سینه به جانست دلم

که چرا تیر تو اول به سپر می آید؟

سبزه نورسته بود خوب ولی خوب ترست