عشق تو اندیشه را سوخت، که رسوا شدم

از همه عاشق ترم وز همه درویش تر

با غم ایوب نیست رنج مرا نسبتی

صبرم ازو کم ترست، دردم ازو بیش تر

ور نه کس از من نبود عاقبت اندیش تر

کیش بتان کافری ست، مذهب ایشان ستم

و آن بت بد کیش من از همه بد کیش تر