هزار تازه گل از بوستان دمید ولی

امید هست که بینم به کام خویشتنش

چه نازکی ست، تعالی الله! آن قد را؟

که از گل و سمن آزرده می شود بدنش

یکی ز روی لطافت نمی رسد به تنش

سزد که جامه جان را قبا کند از شوق

هزار یوسف مصری به بوی پیرهنش