گر شبی لطف تنش بر پیرهن ظاهر شود

از هواداری در آیم ذره وار از روزنش

آن پری رو را چه لایق کلبه تاریک دل؟

مردم چشم ست، بنشانم به چشم روشنش

از خوشی دیگر نگنجد در قبا پیراهنش

از لطافت دم مزن ای گل به آن نازک بدن

زانکه گر دم می زنی آزرده می گردد تنش