چو بر لاله آمیخته مشک و می

جوانی همه پیکرش نیکوی

فروزان ازو فره خسروی

به رخ بر سرشته شده گرد خوی

پریچهره را دید جم ناگهان

بدوگفت ماها چه بینی نهان

یکی گمره بخت برگشته ام