سه جام می لعل خواهد همی

جوانی دژم ره زده بر درست

که گویی به چهراز تو نیکوترست

ز گیتی بدین در پناهد همی

ندانم چه دارد می لعل کام

که نز خوردنی برد و نز میوه نام

برافروخت رخ زآن سخن ماه را