به پروین بخست و به شکر بسفت

دو گویا عقیق گهرپوش را

که بنده بدش چشمۀ نوش را

به می درسرشت وبه در در شکفت

گشاد و جهان کرد ازو پرشکر

مه مهرروی و بت سیمبر

به جم گفت کای خسته از رنج راه