همی سفته بیجاده را خسته داشت

بت گلرخ از کار جمشید کی

در اندیشه رفته همی خورد می

به ناسفته سی در که پیوسته داشت

همان گه زن جادوی پرفسون

که بد دایه مه را و هم رهنمون

ز گلشن به باغ آمد از بهر سور