مژه ابر کرد و کنار آبگیر

بگفت این و شد بر رخ اشکش ز درد

چو سیم گدازیده بر زر زرد

به رخ دلبر از درد شد چون زریر

ز بادام سرمه به مرجان خرد

گهی ریخت و گاهی به فندق سترد

هرآنکس که پیرامنش بد براند