ز بادام سرمه به مرجان خرد

چو سیم گدازیده بر زر زرد

به رخ دلبر از درد شد چون زریر

مژه ابر کرد و کنار آبگیر

گهی ریخت و گاهی به فندق سترد

هرآنکس که پیرامنش بد براند

خود و دایه جادو و شاه ماند