ز پیوند یاری چه گیری کنار

بگوید که اندر ده و دو چه رفت

نمودست رازت به من سر به سر

که باشد مرا از تو شه یک پسر

که سروت بود پیش و مه در کنار

نگاری نخواهی بهشتی سرشت

که با روی او باشی اندر بهشت