نمودست رازت به من سر به سر

یکی چابک اندیش کندا گرست

به هر دم زدن زین فروزنده هفت

بگوید که اندر ده و دو چه رفت

که باشد مرا از تو شه یک پسر

ز پیوند یاری چه گیری کنار

که سروت بود پیش و مه در کنار