یکی چابک اندیش کندا گرست

گوا بر نکو پیکر تو درست

همین پرنیان بس که در پیش تست

مرا این زن پیر چون مادرست

به هر دم زدن زین فروزنده هفت

بگوید که اندر ده و دو چه رفت

نمودست رازت به من سر به سر