گوا بر نکو پیکر تو درست

بپوشد ، نماند نهان نور روز

ترا دام و دد بازداند به مهر

چه مردم بود کت نداند به چهر

همین پرنیان بس که در پیش تست

مرا این زن پیر چون مادرست

یکی چابک اندیش کندا گرست