چه مردم بود کت نداند به چهر

گر از ابر دیدار گیتی فروز

بپوشد ، نماند نهان نور روز

ترا دام و دد بازداند به مهر

گوا بر نکو پیکر تو درست

همین پرنیان بس که در پیش تست

مرا این زن پیر چون مادرست