همین پرنیان بس که در پیش تست

ترا دام و دد بازداند به مهر

چه مردم بود کت نداند به چهر

گوا بر نکو پیکر تو درست

مرا این زن پیر چون مادرست

یکی چابک اندیش کندا گرست

به هر دم زدن زین فروزنده هفت