به هر دم زدن زین فروزنده هفت

همین پرنیان بس که در پیش تست

مرا این زن پیر چون مادرست

یکی چابک اندیش کندا گرست

بگوید که اندر ده و دو چه رفت

نمودست رازت به من سر به سر

که باشد مرا از تو شه یک پسر