که چون ما نکاهد وی از روزگار

کشد سوی دام آنکه شد رام او

کشد پس چو آویخت در دام او

از آن او بجایست و ما برگذار

پس پیری از ما ببرد روان

چو او پیر شد بازگردد جوان

تو تا ایدری شاد زی غم مخور