تو تا ایدری شاد زی غم مخور

که چون ما نکاهد وی از روزگار

پس پیری از ما ببرد روان

چو او پیر شد بازگردد جوان

که چون تو شدی باز نایی دگر

به امروز ما باز کی در رسیم

که تا پیش تازیم پیش از پسیم